24 Απριλίου 2017

Πέντε Απρίληδες!!!

2:01 μ.μ. 47 Comments

Απρίλης ήταν όταν ήρθα δειλά να φτιάξω  ένα blog-σπιτάκι !!
Τι περίμενα ;;; Τίποτα από όσα συνέβησαν στην πορεία !!! Μα τίποτα !!
Βυθισμένη σε έναν κόσμο απόκοσμο , περπατούσα στο μοναχικό μου δρόμο ,με πολλές θλίψεις και καταθλίψεις να σου πω ,αλλά κάπου στην άκρη του μυαλού υπήρχε ένα χαμόγελο , μια ελπίδα !!


Και θα πω μια πολύ όμορφη Ισπανική λέξη agradecimiento!!!(ευγνωμοσύνη )!!!
Για μένα η λέξη αυτή είναι κάτι παραπάνω από ένα ΄΄ευχαριστώ΄΄ !!
Είναι τα θετικά συναισθήματα που λαμβάνω όταν πολλά όμορφα μου συνέβησαν εδώ, όπως γνωριμίες, συναντήσεις σχέσεις , δώρα , επικοινωνία και πολλά άλλα ακόμα , χωρίς τίποτα να θεωρείται δεδομένο !!!




Ευχαριστώ για τα χρωματιστά νοητικά ταξίδια που κάνουμε παρέα !!!
Ευχαριστώ για τους βελούδινους ανθρώπους που ήρθαν κοντά μου , πίστεψαν σε μένα , με τίμησαν με τη φιλία τους , μου έδωσαν τη θετική τους αύρα και εξελίσσομαι ως άνθρωπος !!!
Ευχαριστώ που γνωρίζω ανθρώπους διαφορετικής νοοτροπίας και κουλτούρας
τους αφουγκράζομαι και μαθαίνω να προχωρώ χωρίς παρωπίδες!!
Ευχαριστώ και εκείνους που με τον τρόπο τους προσπάθησαν να μου ΄΄δυσκολέψουν΄΄το μονοπάτι μου και μου έδωσαν την ευκαιρία να ανεξαρτητοποιηθώ και να δυναμώσω !!!



Φρέσκα μυρωδάτα τριαντάφυλλα δώρισμα σε όλους σας !!!
Να είστε όλοι καλά με υγεία και αγάπη παντού!!!

4 Απριλίου 2017

Μπορείς...

2:49 μ.μ. 18 Comments



Μπορείς - φίλε - ναι μπορείς να τσαλακώνεις την απαλή σκλαβιά
του βολέματος...
Μην ψάχνεις - του κάκου - να'βρεις εργαστήρι για να γίνεις
ήρωας.
Έλα από δω...
Εδώ που δεν υπάρχουν εξώστες στον ήλιο. -
Εδώ, που φτάνει η μυρωδιά της ζωής απ' έξω - αχνά -
και μας σπάει τα ρουθούνια -
Εδώ, που μικρά - αναμάρτητα - παιδάκια, κίτρινα αμπελόφυλλα,
έχουν μαγκωθεί στο μαυρισμένο νυχάκι της νύχτας,
Εδώ, που η ελπίδα του αύριο, φλούδα ζαρωμένου
μανταρινιού, κολυμπά σε λασπόνερα,
Εδώ, που ψυχούλες - νήπια ξεφυλλίζουν μες τα κελιά
όνειρα,
Μπορείς, ναι μπορείς να φυτέψεις λουλούδια σε ραγισματιές
της ψυχής,
Μπορείς, ναι μπορείς να βάλεις μουσικές στα βήματά
μας
Μπορείς, ναι μπορείς να σταματήσεις την αιμορραγία της
σιωπής. -
Μπορείς, ναι μπορείς, να ρίξεις, λίγα απ' τα ελέη της
ψυχής σου, πάνω σε άδεια χέρια
Μπορείς, ναι μπορείς να ρίξεις ένα κομμάτι ήλιου
στη ματιά μας.
Ριπές, σου στέλνω τα μηνύματα, που στοχεύουν
το πεδίο βολής της ύπαρξής σου. -
Βγαίνω στη ζητιανιά της Αγάπης, χωρίς ντροπή -
Μην μ' αναγκάζεις να σηκώσω το ρούχο μου και να
σου μοστράρω τις πληγές μου. - Δεν θα το κάνω...
..............ΕΛΑ, ΜΠΟΡΕΙΣ,
να κάνεις θολές ματιές να ξαστερώσουν
για κείνες τις "νεογέννητες" σου μιλώ, που μας μαθαίνουν
ν' αγναντεύουμε την ελπίδα......................(ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ).....
........ Δεν ξέρω, αν τούτα όλα τα ονειρεύτηκα ξύπνια,
ή τα συλλογίστηκα στον ύπνο μου - μετά την βραδινή μου προσευχή -
Μα σαν έτρεξα στους διαδρόμους της Φυλακής σήμερα,
είδα παιδικά ματάκια να σφυρίζουν τραγούδια στα πέλαγα -
Είδα, από κλειδωμένες ψυχούλες, να ξεφεύγει η χαρά απ' τους
αρμούς και να πλημμυρίζει...
Είδα ανάμεσα σε σμιγμένα φρύδια, να κάθονται ζευγάρια περιστέρια
Μύρισα γύρω μου, τόση ΑΓΑΠΗ, αγάπη φορεμένη κατάσαρκα
σαν την φανέλα της μάνας -
Είδα σπατάλη "θείας" προσφοράς -
Είδα "ΠΑΝΟ" ευγνωμοσύνης, να τα κρατούν αδύναμα χεράκια
Είδα χείλη να φιλούν στο στόμα τον ήλιο
Είδα καρδούλες να σεργιανίζουν φεγγάρια...

- Τι έγινε; ρώτησα κι αλλοιώτεψε ο καιρός σήμερα;
...Μοσχοβολάει Παράδεισος ή κάνω λάθος;
- Ήρθαν φίλοι... μ' αποκρίθηκαν... 

..........................- Δεν σας γνώρισα - .
...Δεν διαφέρατε από μας. -
...................................- Να οι Ήρωές μου -
......................................Μονολόγησα....." 
Γωγώ Παπαργυρίου   κρατούμενη